پدرا وقتي مي ميرن پدرآد مو درميارن.آشنايي ازمهاجرین مي گفت پدرم روسال۱۳۶۲ درسانحه ي سهمگين تصادف درگردنه ي قلاجه(گردنه اي بين كرمانشاه وايلام)ازدست دادم.گفت جلوي چشم هاي ما كه زخمي بوديم نفس هاي آخرش روكشيدو روي دست هاي جاده جان داد.بعدازسال ها كه حکومت صدام سقوط کرد به بغداد برگشتيم واورادرايران عزيز جاگذاشتيم ولي چمدان خاطره هاش رو باخودبه بغداد برديم.دلم گرفت وصميمانه سرودم:
سرنوشت
نام تورا
روي كدام صخره نوشت
گردابِ كدام حادثه
نشاط راازچشم هاي تو
سركشيد
خواب را
دست هاي سردكدام اتفا ق
درچشم هاي تو پا شيد
بادها
روياهاي تورا
كجا پراكندند
قدم هاي تو
دركجاي جاده هاي دور
بي صداگُم شد
غارها
نَفَس هاي گرم تورا
كي بلعيدند
كي عشق ازنَفَس افتاد
زندگي كي روي دست هاي جاده
پَرپَرشد
كوه ،
چرا سپَربلاي تونشد
آه قلاجه !
پدرم را به من
برگردان
بي او
چگونه به بغدادبرگردم
چگونه به چشم هاي بازپنجره ها
نگاه كنم
چگونه بي چتروبي خيال
زيرباران يكريزخاطره ها
قدم بزنم
آغوشم را
به روي كه واكنم
چگونه به بغدادبرگردم
كفش هايم جفت نمي شوند
پاهايم جا مي مانند
نبضم نمي زند
بغضم نمي شِكُفَد
آه قلاجه!
پدرم رابه من
برگردان
تقديم به شهداي هشت سال دفاع مقدس ميهنم
تاريخ سرايش 1377
-------------------------------------
من عشق را بي واسطه مد يونتانم
اي سروهاي رفته من مجنونتانم
ازبس دويدم كو به كو رد شمارا
ناي ازنَفَس هايم بريد افتادم ازپا
چشمي بچرخانيد امشب درشبم آه
بالاگرفت ازداغتان امشب تبم آه
دل ازكفم برديد و ديگربرنگشتيد
رفتيد بي من آه آخربرنگشتيد
اي يادهاي ماندني توفاني ام من
امشب خرابم بي شما هذياني ام من
من عشق را بي واسطه مد يونتانم
اي سروهاي رفته من مجنونتانم
يك شب سراغي ازمن ِ مجنون بگيريد
من عاشقم شيداوَشان آسان نگيريد !
ديريست تبْ نوش ِغريبِ داغتانم
من مرغ شبخوان ِ حريم باغتانم
مي ترسم اينجا بي شما تنها بمانم
تنهاي تنها با دل شيدا بمانم
دست خيال ازآستين " مي " برآريد
امشب شبانه درشبم رويا بباريد
من بي شما تاب و تب ماندن ندارم
من بي شما ناي غزل خواندن ندارم
من عشق را بي واسطه مد يونتانم
اي سروهاي رفته من مجنونتانم
همخون خورشيد يد وخاموشي نداريد
آيينه هاي من فراموشي نداريد
همسنگ الوند يد بالابَرْز و مانا
هم لحن لاله سرخ و پيوسته شكوفا
آشفته زلف خواب من بايادتان آه
آشفته تر پَرمي زنددرخونتان ماه
مي رنگ و ني آوا به خواب من بياييد
درخلوت من مست و تردامن بياييد
رقصي چنين با زلف مي آشفته تر به
پا را زسرنشناختن آسيمه سر به
راه رسيدن تا شما كي مي شود طي ؟
كي همنشينم مي شود درزمزمه ني ؟
تا كي به دنبال جنون ، مستي ، غريبي ؟
تا چند با ياد شما خاطرفريبي ؟
ياران رفته خونتان كارون ِ مي باد !
پيوسته در رويايتان آواي ني باد !
اي قله هاي سر برآفاق ِ دماوند !
آتشفشان هاي مذاب عشقْ پيوند !
ما از شما جاماندگان دربند داميم
مستيم اگربا يادتان مد يون جاميم
من عشق را بي واسطه مد يونتانم
اي سروهاي رفته من مجنونتانم
---------------------------------
ترجمه ی سه شعرجدید من به عربی به ترتیب:(نرفتی که برنگردی)-(تاعشق...)-(آخ که سفرچی به سرم نیاورد).لطفاْآدرس زیررا کلیک کنید:
باهمه جوُرتو يه جوري ساختم
داروندارمـــــوســرتوباختـــم
چقدمنوتوكوچه ها دوندي
چقددل منو شباسوزوندي
اهل وفابودم ، وفانكردي
بامن بيچاره تو تا نكردي
بابت چي اين همه تاوون بدم
چقدبراي ديدنت جون بدم
جونموبه لبم رسوندي رفتي
خاطره هامونو سوزوندي رفتي
چطوري چشماتوفراموش كنم
چراغ روياهاتوخاموش كنم
چطوري ازيادببرم نگاتو
پريشوني هاي شب موهاتو
دلت ميادويرون بشم بپاشم؟
دلت ميادبه غصه مبتلاشم؟
دلت ميادرهابشم تو بادا؟
دلت ميادگم بشم ازتو يادا؟
ويرون نخوامنو ، منونرنجون
نخوامنودربدروپريشون
خط نزن ازدفترعشقت منو
بذاربرا روزاي مشقت منو
يه روزبه دردت مي خورم نگام كن
ازاين همه دلواپسي رهام كن
خداروخوش نميادازتودوري
وقتي ديگه پانمي ده صبوري
يه جورايي خستگيموپربده
شادياتو توكوچه مون سربده
پنجره هاچشم تماشاشدن
گُلابراي ديدنت واشدن
ماه اومده نشسته توي ايوون
تانبينه تورونمي ره بيرون
يه قلب خسته توي سينه بي تاب
هي داره واسه ي تومي زنه تاب
تابم بده خسته ي خوابم امشب
آواره ي خونه خرابم امشب
دارم فرومي رم ، غم تودرياس
آب ازسرم گذشته دستات كجاس؟
يه جورايي بياوروبرام كن
توكوچه ي دلخوشياصدام كن
هرجاكه هستي منوازيادنبر
سفرمي ري اگه منوهم ببر
ترجمه ی سه شعرجدید من به عربی به ترتیب:(نرفتی که برنگردی)-(تاعشق...)-(آخ که سفرچی به سرم نیاورد).لطفاْآدرس زیررا کلیک کنید:
تقديم به محقق ومترجم ارجمند وتوانا (مهندس نظیره اسماعیل كريم رییس ارشدمهندسی نفت . ساکن دربغداد) که روزی ازجورحاکمان بعثی به ایران عزیز آمدندوبعدازفروپاشی حکومت صدام به زادگاهشان بغدادبازگشتندواین بهانه ای شدبرای سرودن این شعر / به پاس بزرگواري هايش
.................................................................................................................................
نيامدي كه بمانی
نرفتي كه برنگردي
زمان باتوآنجا
مست مي تازد
زمين بي تواينجا
گيج مي چرخد
خاطره هاي رفته را
به پنجره هاي باز
اشك هاي ريخته را
به چشمهاي خيس
برگردان
صداي دورقدم هاي تو
كوچه هاي خواب را
آشفته مي كند
وزمزمه هايت ،
نوسان نسيمي ست
كه گهواره ي خاطره ها را
تاب مي دهد
يادت ،
چراغي ست كه برايوان شهرمي سوزد
اينجا ياآنجا ، تفاوت چيست
مهم تويي كه مي روي
مهم تويي كه نمي ماني
مهم تويي كه برنمي گردي
http://www.westluristan.com/articles/594.html
http://www.gilgamish.org/viewarticle.php?id=kurdish_persons-20090624-19287
خيال تو
گاه وبي گاه
پرسه مي زند درگذرگاه نسيم و
نغمه مي پراكَنَد
درانتهاي گلوي باغ
گُرگرفته است فضاي سُكرآورني
درپيچ وتاب شعله خيزترانه اي
كه مي خواني
گام هايت
مي درخشندبرسنگفرش راه
وپابه پاي ماه مي آيي
تاروشن ترين سلام را
برلبان ماسيده ي شب
بنشاني
اين شعرمن درماهنامه ي كلك خرداد72 شماره 39صفحه124چاپ شده
درهمان موقع ها سروده شد
تا عشق برشديم
دوتنها
درجستجوي ماه
من ،
به آوازمي خواندم واو
سرانگشتان بلورين
برپرده هاي كهكشاني
مي نواخت ؛ وَرساز(1)
بربلنداي اهورا
درمسيربال فرشته ها
تاماه بازآيدو
گيسوان
درنسيم ترانه وتنبور
برشبگاه خلوتمان بتابانَد
......................................................................
(1)- وَرساز:جوان،جوان ظريف وخوش رفتار
نشستم و به عكس توزُل زدم
مثل هميشه به موهات گُل زدم
خيره شدم به قاب سبز ماشيت ( 1)
به چشماي قشنگ و بي حواشيت
پيشونيتوبوسيدم ونشستم
يادم اومدعهدي كه باتوبستم
يادم اومدچقدباهم نشستيم
بغضامونوبه پاي هم شكستيم
دلامونوتوسينه پرميداديم
عا شقونه گريه روسرمي داديم
من بودم وتوبودي وخدابود
موهاي توروشونه هام رهابود
گرماي دستات موهامونازميكرد
گره گره عقده ها مو بازمي كرد
دنياواسه ماچقَدَرقشنگ بود
نگاهامون بهاررنگارنگ بود
چه شب هاي قشنگ وماهي داشتيم
چه لحظه هاي روبراهي داشتيم
هيشكي نبودفقط من وتوبوديم
به فكررفتن وسفرنبوديم
چقدتوازسفربدت مي اومد
گفتي دلي كه رفت سفرنيومد
ديدي سفرچي به سرمن آورد
ديدي چطوري اومدوتوروبُرد
آخ كه چقددلم برات تنگ شده
دلم چقدواسه چشات تنگ شده
آخ كه سفرچي به سرم نيا ورد
كاش نمي اومد ، توروكاش نمي برد
........................................................
(1) سبزماشيت: سبزما شي تو-رنگ سبز ما شي
مُردم ازبس منتظرماندم،بگـــوكي مي زني در
كي به سامان مي رسم درساحل چشمانت آخر
بادبان كي برمي افرازي شبــــي سمت نگاهم
كي شراب ازبوسه مي ريزي به كامم شعله ورتر
كي بهارخاطـــــراتت چشم بادام هــــراتي!
مي شكوفدعطــــــرآگين درشبم دفتربه دفتر
يك شب آخـــربـي خبرمي آيم ومست وپياپي
خواب نوشين توراازچشم هايت مــي كشم سر
قلعـــه ي برفـــي تو و من قلــه ي آتشفشانم
پيش مي آيم به سمتت كو به كو، سنگربه سنگر
مي زني ، مي اُفتم ازپا ، مي زني پي درپي اما ،
برنمي گردم من از تو ، حمله رامي گيرم ازسر
فتح خــواهم كردآخــرقلعه ي زيبايي ات را
اي نشاط شعله ورخيز، اي نسيم نغمـــــه پرور
----------------------------------------------------
هراتی= منسوب به هرات افغانستان
نظيره اسماعيل كريم
سركارخانم نظيره اسماعيل كريم محقق ومترجم توانادرسال 1953ميلادي(1332ه.ش)درشهربغدادپابه عرصه ي حيات گذاشت
درسال 1980ميلادي خود وخانواده ي ايراني تبارش، توسط رژيم بعث عراق به ايران كوچ داده شدند.آنان مدت ها در ايران به زندگي خويش ادامه دادند تا اينكه بعد از سرنگوني صدام به عراق بازگشتند ودر شهربغداد رحل اقامت افكندندو ماندگار شدند.
خانم نظيره اسماعيل در مدت اقامتش درايران همواره درتلاشي مضاعف وپي گير در كار تحقيق و ترجمه بودند وداستان هاي كوتاه چندي را از نويسندگان شهير ايراني از فارسي به عربي برگرداندندودر مجله هاي معتبر به زينت طبع آراستند.وي در همان زمان كتابي راتحت عنوان وداع في ليله مقمره(بدرودگفتن درشب مهتابي)راباهمكاري ضياءالجبوري كه مجموعه اي از داستانهاي نويسندگان ايراني بود را منتشرساختند
وي بعدازبازگشت به عراق درسازمان هاي مربوط به جامعه ي مدني فعال شدندومدت دوسال نيزرياست سازمان(مهرودوستي) رابرعهده داشتند ؛تااين كه به كار قبلي خويش دربخش مهندسي نفت بازگشتند.
نظيره كارشناس زمين شناسي ومتخصص درعلم فسيل شناسي از دانشگاه بغداد است كه درحال حاضر به عنوان رييس ارشدزمين شناسان بخش مهندسي نفت مشغول به كار مي باشد.
كارتاليف و ترجمه وتدوين مقالات متعددهمچنان ازدلمشغولي هاي دوست داشتني وي مي باشد،كه پي گيروبي وقفه ادامه دارد.سايت هاي عربي فعا لي كارهاي پژوهشي ايشان رابه طورمداوم در خويش درج مي كنند.ايشان در سايت(الكاتب العراقي)يك سايت فرعي دارند بااين آدرس: www.iraqiwriter.com
نظيره دركنفرانس هاي داخلي وخارجي نيز حضوري فعال داردكه چندي پيش نيز(2007ميلادي) يكي ازاساتيد گروهي از دانشجويان دراردن بودند كه يك دوره ي علمي درخصوص" تكنيك حفاري درچاه هاي نفت وگاز " را ازسوي شركت نفت فرانسوي توتال گذراندند.
براي اين شاعرو محقق و مترجم توانا آرزوي توفيق روزافزون دارم.
واما اين هم دوترجمه از ايشان كه ازدوشعر من تحت عنوان: يادت نمي ره از ياد(ترانه) و براي تو (سپيد) به عمل آورده است که فارسی آن ها نیز در ذیل ترجمه ها آمده است.
ذكراكِ من الذاكرة لن تمحى
بقلم : سالم بور احمد
ترجمة : نظيرة اسماعيل كريم
لا تبقيني خلف جفنيكِ ، أسيراً فأموت’
إجعلي عينيكِ سماءاً ، ودعيني فيها أحلٍق’
ماذا جرى ، لماذا تخلى قلبكِ عَني أنا المخفق’؟
أريد ان ازوركِ في احلامكِ ، أنا الغريب’ المرهق’
رحلتي ولم تقولي شيئاً ، ليس هكذا الوفاء’
قتلتيني في غربتي ، ليس هكذا الجفاء’
أدعو ربي أن تغدي الليلةَ ، نجمة تمطر’
ومرة أخرى، تجعلي السماء في عيني تبذر’
لا أقوى على الصبرِ، عندما تبتعدينَ عني
تسلبين القرارَ في الليالي ، بأي وسيلة مني
لا تدعيني أسقط’ على الثرى ، اجعلي يديكِ مسندي
لا تنسيني مرة أخرى, أنظر ي، ولو هذه الليلة في مقلتي
جاء القمر’ ، وجلس تارةً أخرى على شرفتي
افتقدكي في لياليَ ، يانجمة ، آه يانجمتي
ذكراكِ من الذاكرة لن تمحى ،ذكراكِ فانوسَ طريقي
فإني لا أضيًع المسير عندما، يكون ذكراكِ رفيقي
|
نذار که پشت پلکات ، زندونی شم بمیرم چشماتو آسمون کن ، بذار که پربگیــرم چی شد چرا بریــــدی ، دل از من شکسته؟ می خوام بیام تو خوابت ، من غریب خسته هیچی نگفتی رفتی ، وفا که این جــوری نیست کُشتی منو تو غربت ، جفا که این جوری نیست خداخدامه امشــب ، ستـــاره شــــی بباری دوبــــاره آسمــونو ، توی چشـــام بکاری پا نمی ده صبوری ، وقتی تو دوری از من قرارمو می گیری ، شبا یه جـــوری از من نــذار بیفـتم از پــا ، دستــاتو تکیه گام کن فـــــراموشم نکن باز ، یه امشبو نگام کن مـــاه اومــده نشسته ، رو ایـــوونم دوباره جات خالیه تو شب هام ، ستاره آی ستاره ! یادت نمــی ره از یاد ، یادت چــراغ رامه گم نمی شم وقتی که ، خاطره هات باهامه |
من أجلكِ
بقلم : سالم بور احمد
ترجمة : نظيرة اسماعيل كريم
لابد ان أبكي
لابد أن أبكي الليلة ،
من أجلكِ
ومن أجلي
من أجل غربة ذكرياتنا
ودموع كثيرة ٍ
سالت من عينيكِ
من أجل أحزان كبيرة
نامت في عيني
لابد أن اشعل شمعةً
لأني أريد ان أبكي
يين صفحات ديوان شهريار
حتى ، دمعي يغرقني
فالليلة ، هي المفضلة عندك ِ
الليل ، والنهر والقمر
الليل ، ومنافذ امامكِ
الليلة يجب أن ابكي
في المرآة التي تواجه
صورتك المحطمة
وحدي
|
برای تو |
|
باید گریه کنم باید امشب گریه کنم برای تو برای خودم برای غریبی خاطره هایمان برای اشک های بسیاری که از چشم های تو ریخت برای غم های بزرگی که در چشم های من خفت باید شمعی روشن کنم می خواهم آنقدر لابلای دیوان شهریار بگریم که از گریه خیس شوم امشب همان شب دلخواه توست ؛ شب و شط و ماه شب و دریچه های روبرو باید امشب در آینه روبروی تصویر شکسته ی تو تنها گریه کنم |
|
یکشنبه ششم بهمن 1387 | |
یه آرزو دارم همــه ش همینه
باد بپیچــــه تو موهــای بلنــدت
تو پنجره وایسی موهــات برقصن
آب بشـه بـوســه رو لبای قنــدت
دامنت از گُـــلای رُز پُـر بشــــه
عطر صدات بپیچه تو کوچــه هـا
چشاتو هـــی واکنـی و ببنـدی
پَر بـــزنی تو نبض من بی صــدا
یه آرزو دارم همـــه ش همینـه
که تو بشی عـروس آرزوهــــام
بیایـــی و پا بذاری رو چشمــام
بیایـــی و دس بکشـی رو موهام
یه آرزو دارم همــــه ش همینه
با نفســـــات زنده شــم و بميرم
وقتی قــدم می زنی تـوی کوچه
با التمـــاس دامنتــو بگیـــــرم
آرزومــه تــوی دلت جـا بشـــم
هــــی بپَـــرَم تــو قلب نازنینت
هــــی بپره تو نبض من بی صـدا
وســـوسـه ی نگــاه آخـــرینت
یـه آرزو دارم همــه ش همینــه
تا آخـــر دنیـــا به پات بشینــم
غنچــه بشـــی روی لبام بشینی
بوســـه بشم روي لبات بشينــــم
خسته از کنار جاده
می گذشت
راه می سپرد و
بغض می شکست
2-
رفت روبروی شعله ها
نشست
گریه کرد وعاقبت
زبانه بست
3-
پای رفتنش نبود
تکیه بر عصا زد و
دور دست جاده را سرود
4-
لب گشود و
آه گفت
شب شکفت و او
دل به سایه ها سپرد
بعد از تو
دیگر دلم سرخ نمی تپد
ونگاهم بیقرار کسی نیست
نیلوفری شده ام خاموش
در بطن مرداب روح خویش
نه راه به سبزه می برم
نه دل به شکوفه می بندم
هیچ آوای لطیفی
هوش از سرم نمی رباید
و نوازش دستان هیچ رویایی
کاکُل خوابم را نمی نوازد
من هستم و خودم
سایه ای گمشده
در هزار تُوی گمان های فرسوده
با نگاهی چلانده
در کاسبرگ چشمانم
( تاریخ سرایش 1372)
نذار که پشت پلکات ، زندونی شم بمیرم
چشماتو آسمون کن ، بذار که پربگیــرم
چی شد چرا بریــــدی ، دل از من شکسته؟
می خوام بیام تو خوابت ، من غریب خسته
هیچی نگفتی رفتی ، وفا که این جــوری نیست
کُشتی منو تو غربت ، جفا که این جوری نیست
خداخدامه امشــب ، ستـــاره شــــی بباری
دوبــــاره آسمــونو ، توی چشـــام بکاری
پا نمی ده صبوری ، وقتی تو دوری از من
قرارمو می گیری ، شبا یه جـــوری از من
نــذار بیفـتم از پــا ، دستــاتو تکیه گام کن
فـــــراموشم نکن باز ، یه امشبو نگام کن
مـــاه اومــده نشسته ، رو ایـــوونم دوباره
جات خالیه تو شب هام ، ستاره آی ستاره !
یادت نمــی ره از یاد ، یادت چــراغ رامه
گم نمی شم وقتی که ، خاطره هات باهامه
توی چشاش زُل می زنم ، روی موهاش گُل می زنم
با لهجه ی دوسِت دارم ، سمت صداش پُل مـــی زنم
ســـاده می گم دوسش دارم ، نمـــــی تونم نبینمش
تازه مـی شم وقتی که تو قــاب نگام مـــی بینمش
ساده س ولی مهربونه ، مث کف دس می مونه
وقتی میـــاد آسمـــونو به ایوونم مـــی کشـــونه
دل شکسته مو میــاد ، بانگاهـــاش بند می زنه
خستگی از تنم می ره ، وقتی که لبخند می زنه
ستاره نیس کهکشونه ، از گوش شب آویزونه
میاد یواش رو ایوونم ، پولکاشـــو می پاشونه
هی می پره تو خواب من ، هی خوابمو می پرونه
پــرنده هــــای غربتو ، توی چشـــام می نشـــونه
دلم می خواد گریه کنم ، اشکامو تنـــها ببــــارم
خـــاطره هاش نمی ذاره ، پلکامو رو هم بذارم
دل و به جاده می زنم ، می خوام برم سفر سَحَر
نسیم آشنــــا منـــو ، به شهـــر رویاهــــام ببــر
ای پَـــــری خاطـــره های قشنگ !
سنگ صبور من و دل هـای تنگ !
ای که پس پلک تو شب ، شعله ور!
از مُــــژه ات ماه مـــن آویــــــزتر !
بازترین پنــــجره ی رو بــه ماه !
نشئه ی شیریـــن نخستین نـــگاه !
راز نهفته پس خــــــواب عمیق !
جـــلوه ی رویــایی عهـــد عتیق !
مخمل نــــرم نوســـان و نســـیم !
کی من و تو باز به هم می رسیم ؟
کـــی گُـــل لبخند تو وا می شود ؟
موی تو بر شانه رها می شــود ؟
کــــی به ترانه ، به ترنم ، به ناز
می بری ام تا تب یک خلسه باز؟
کــــی وَ کجا باز دو باره پری !
در تپش تازه ی من می پــری ؟
دخـــتر مهـــتاب شبانگاه راز !
آینـــــه ی صیقـلی عشوه ساز !
بارش بی وقفه ی چشم تــــرم !
پنـــــجره ی بــــاز نسیم آورم !
دختر قند و عسل و ناز و نـی !
کی شود این فاصله ها تا تو طی ؟
پس بـــزن از روی ، نقــاب سیاه
در عطــش چشـــمه بیارای مـــاه
دامــــن شعله بتـــکان در شبـم
غنـــچه ی بوسه بنشان بر لبـم
کی به تپش ، کی به کشش ، کی به ناز
در رگ من می پری آهسته باز
زندگی ام با تو غزل ، بی تو غم
بی تو غزل ، تلخ ، عسل بی تو سم
تازگـــی فصــل بهــــار و نسیم !
کی من و تو باز به هم می رسیم ؟
بـــي خيال آمـــــد و آتش به خيالاتم زد
آنقَدَر خاطــــره انگيـز كه مــن ماتم زد
آمد و رد شد و خنديد و نگاهي هم كرد
دست دادم كه سلامـــي بكنم او رَم كرد
رفت از چشمه ي پــايين ِدهِ بالايــــــــي
پُر كند كوزه ي خالي ، پَري رويايـــــي
قـــد و بـالاش بلا بود و نگاهش محشر
چشم هــايش عسل تازه و لبهايش تــــر
شيوه ي كبك دري داشت ، خرامان مي رفت
سايه وار از پس او ماه به سامـــان مي رفت
من كه گيج از تپش يك تب دیگر بودم
دامـن پـاك دلم را بـه گنــاه آلـــــودم
رفتم آهسته به دنبال دلم تا چشمــه
ديدم آميخته مهتاب تنش با چشمــه
باد در موي بلنــدش به تمنــا پيچيد
ماه در چشم قشنگش به تماشا تابيد
گيج و منگ آمدم از تپه سرازير شدم
تا رسيدم به سرِ چشمه نمك گير شدم ،
كفتر بوسه ي سرخي به هوايم پَر داد
گفت با چشمـــه درآميز گوارايت باد !
عسل از چشم و شكر از لب شيرينش ريخت
او غـــزل بود كــه بــا شعر تر مــن آميخت
من كه ديگر پُر از احساس جديدي بودم
دامـــن شعر خـــودم را به غـــزل آلودم.
در جلوه نشد ماه
از تاب و تب افتـــاد دل خسته ی بـــــــی تاب
رفت از سرمن خلسه، گذشت از سر من آب
در جــــلوه نشـد مــاه و نسیم از نفـس افـــتاد
باد آمـــد و پیچــید یَلـــه در مِــــه و مهتـاب
آشفــته به هم ریخت ســـر زلف کج ســــرو
آهســته گذشت از شب چشمم تپش خـــواب
در قامت آییـــنه شکســــت آن قــد رعنـــــا
درجام شکفت از تب حیـــرت می خـوناب
ای شب،شب نُه تــوی نهفتــــه پسِ آهــــــم
آشفتگی زلف تو ای کــاش شــــود بـــــاب
مرا عشق تو
مرا عشق تو آخر می بَرَد از خویش
خرابم می کند بی وقفه بیش از پیش
و نم نم می چکد از چشمت اقیـانوس
و کم کم میشـــوم ذوب تو آتش کیش
نگو رسم وفـــاداری ز مُد افتـــــــاد
تو زلف افشان شو من سر می گذارم پیش
خـــــراب چشم بیمــــــارتو بسیارند
چه از من ساخته است از من ،منِ درویش
به سامان می رسم می دانم آخـــــرآه
کنار تو شبـــــی آرام و بی تشویش
شب است و طبع من میل تپش دارد
بباران شهد شیرین غـــزل بی نیش
باید گریه کنم
باید امشب گریه کنم
برای تو
برای خودم
برای غریبی خاطره هایمان
برای اشک های بسیاری
که از چشم های تو ریخت
برای غم های بزرگی
که در چشم های من خفت
باید شمعی روشن کنم
می خواهم آنقدر لابلای دیوان شهریار بگریم
که از گریه خیس شوم
امشب همان شب دلخواه توست ؛
شب و شط و ماه
شب و دریچه های روبرو
باید امشب در آینه
روبروی تصویر شکسته ی تو
تنها گریه کنم
ای نفسِ گرمِ دل انگیزتر !
ای لب شیرین شکر ریز تر !
نغمه ی جادوییِ شیوا طنین !
جَذ به ی سُکرآور رویا نشین !
تشنه ی طنازی اتم ناز کن
خواب ترین پنجره را باز کن
پر بده زین کوچه شب خسته را
باز کن این پنجره ی بسته را
نشئگی آموز، خماری بس است
باغ شکیبایی من نو رس است
نو کن از اول تو شب کهنه را
ماه شو آیینه کن این پهنه را
چشم تماشای تو بیمار کیست ؟
خال لبت نقطه ی پرگار کیست ؟
آن دلِ دلواپس رویا پرست
دل به کدامین دلِ دیوانه بست ؟
در به درم رد و نشان تو کو ؟
روزنه ی روشن جان تو کو ؟
دوری از آن سَرو رسا ، ساده نیست
جام ، تهی مانده ولی باده نیست
باده بده نشئه برانگیز شو
از تپش خاطره لبریز شو
جامِِ تهی مانده ام ای همسفر
باز مرا تا شب مستی ببر
پر بده زین کوچه شب خسته را
باز کن این پنجره ی بسته را
تقدیم به آستان بلند حضرت ابوالفضل (ع)
پر ازمهر آمد و با من شبی عقده گشایی کرد
مس ِ طبع مرا با صیقـل اشکش طلایی کرد
شبم را شاعرانه باز آ ذین بست، رویایی
نسیم نغمه پر داد ونی ام را نینوایی کرد
تپید آهسته در نبضی که از نی در تپش افتاد
به قانون غزل در قلب من فرمانروایی کرد
به هم آمیخت اشک و آه و لبخند مرا آن شب
شبیه معجزه که نه ، ولی کاری خدایی کرد
هوا پس بود و مِه در گیسوان باد می پیچید
کسی در خیمه از یاران خود قصد جدایی کرد
پریشان می گذشت آب فرات از فرط حیرانی
پریشان - شیوه ، شیون در طنینی قهقرایی کرد
دو دست افتاده آن سوتر، دو دست آویزِ مشکی خشک
نگو عباس من ای شط خونین بی وفایی کرد
پرید از خاطرات کوفیان بی بال و پر آن شب
پرید و آسمان عرشیان را کربلایی کرد
تقدیم به دوست عزیز مشهدیم (محمود طلوع ) به یاد سال های دهه ی شصت
وخاطرات خوب با هم بودن دردانشگا ه اصفهان
........................................................................
من وتو ،اصفهان، دروازه دولت،داد ای بیداد !
چه روزی روزگاری بود،یادش جاودانی باد !
من وتو ، قهوه نوشی ، درس ،خنده،همدلی ، گریه
من وتو ، پارکِ سنگی ، سینما، آمادگا ه ، ای داد !
من وتو،خاطره،دانشکده ،" کیوان " ،" سپنتا "، آه
من و تو، ُصفه ، جمع دوستان ، خواجو ، طنین یاد
بگو کی می رود از خاطراتِ ما دوتن، "دهقان "
بگو کی می رود از یادمان آن پیر آن استاد
کجا رفت " آذری "، استادِ شیرین شیو ه ی عاشق
که اینک خاطراتش گُر گرفته درمسیر باد
بگو کی رفت ، کی از تاب و تب افتاد آن شعله
بگو کی " هاشمی " دور از من و تو از تپش افتاد
چگونه رفت از کف سالیان ِ سرخوشی ای دوست !
چگونه از نفس افتاد عشق ای داد ای فریاد !
برای دیدنت پا در رکاب تازه ای دارم
به صحرا می کشانم هستی ام را هرچه بادا باد
....................................................................
توضیحات :
1- دکتر مهدی کیو ا ن ، دکتر ساسان سپنتا ، دکترلقمان دهقان ، دکتر آذری
و زنده یاد دکتر هاشمی نظری که نام عزیز شان در این غزل آمده همه از
اسا تید برجسته ی دانشگاه اصفها ن بودند که درس ها از آن ها آموختم
2- این مکان هایی که در شعر اسامی اشان آمده از مکان های دیدنی
اصفهان هستند: درازه دولت، پارکِ سنگی دانشگاه اصفهان، آمادگاه ، کوه صفه
خواجو.
ما ه ترین شب
وقتی که شب میاد یواش رو ایوون وا می شه چترای سیاش رو ایوون
ماه می شه باز مهمون خنده ها مون می پیچه باز تو کوچه ها صدا مون
دست نسیم گل می زنه رو موهات می پیچه موج خا طره تو موهات
غنچه می شن گلای ُرز رو لبهات می ریزه شب ستاره شو تو شبهات
باز تو و عشوه های دودمان سوز باز من و خاطرات خوب هر روز
باز تو و یه قلب قشنگ و ساده باز من وآوارگی و یه جاده
پس نزن این قلب منه می خوادت هی می ده پر نبضشو شب به یادت
یادته اون شبای پولک نشون آسمونا، ستاره ها ،کهکشون
ماه و دیدی چطوری غوغا می کرد چشما شو هی می بست و هی وا می کرد
ستاره ها تورو دیدن آب شدن رفتن و پشت پلک شب خواب شدن
شب خطی ازسُرمه به چشمات کشید آسمون از چشای تو ماه وچید
حرف ندا ری فقط یه ماه هست وتو راه ندارم فقط یه راه هست و تو
ماه شبِ قشنگِ مو کمندی ! خونه ی قلبتو به روم نبندی
من می دونم جام نمی شه تو قلبت اما بذا سر بذارم رو قلبت
پرمی زنی تو قلب کوچیک من دوسِت دارم همینه تاکتیک من
شبیه ماه شده بودی
شبی که غبار راه
از تن خسته زدودی
هاله بستی به کرشمه و
کهکشان پرچین باغت بود
عشق ، طنین شد و
درسینه ات نشست
حریم دوستی نشکستی
گرچه دریا در چین دامنت
متلاطم بود
پروانه بودیم ما
و تو خورشید از آستینت
می چکید
سوز دیگری داشت نی آن شب
رود از نفس افتاده بود
وشاخه ها از گونه های تو
انار می چیدند
پلکاتو واکن تو چشات رام بده
تو دامن لالاییات جام بده
خواب به چشای بی قرارم بیار
تا بگیره پلکای خسته م قرار
باد که میاد بید پریشون می شم
تو که می ری غریب و مجنون می شم
در به در ی هامو تو سامون بده
دیگه منو دست غریبی نده
چقد جفا کردی , چقد چزوندیم
چقد شبا از تو چشات پروندیم
رفتی سفر تو جاده جام گذاشتی
تو بی وفایی چیزی کم نذاشتی
توی کلاس چشم تو جا موندم
درس وفا تو مکتبت نخوندم
یادت میاد پارو پیرارامونو
یادت میاد قول و قرارامونو
یادت میاد تاب و تبم می دادی
صفا به خوابای شبم می دادی
یادت نره قول و قرارامونو
صفای گل های بهارامونو
تاب و تبم بده خرابتم باز
آواره ی خونه بر آبتم باز
بازم بیا تو آشیونِ خوابم
که این شبا کفتر پرونِ خوابم
نامه ات رسید و من چو زلف بید بیقرار
در مسیر جذبه آمدم سحر سر قرار
آمدم سر قرار سالیان رفته باز
تا در آوری ز روزگار بخت من دمار
بی تو بر من شکسته ماه من چه ها نرفت!
تا چه بر سرم بیاورد دوباره روزگار
دست خسته ی مرا بگیر و با خودت ببر
با خودت به قصر خاطرات آن همه بهار
ای نگاه سبز پشت پلک شب نشسته باز،
یک بهار تازه از پس خزان من برآر.